Sürreal öykü denemesi: “Kaiser İpimi Çaldı”

Jason yola çıktığında olayın üzerinden henüz yarım saat bile geçmemişti. Caddenin ortasında, sağ şeritten ağır ama emin adımlarla yürüyordu. Aklında her zamanki gibi yalnızca tek bir düşünce vardı: Hangi makarnayı yapmalıyım, spagetti mi, burgu mu, kelebek mi? Jason çoğu zaman bunun gibi çözülmesi zor sorularla uğraşır, buna rağmen bu sorulardan ustalıkla sıyrılmasını bilirdi. Onun için genelde çözüm basitti: ilk seçenekle son seçeneği karıştırmak ve ortadaki seçeneği seçmek. Ama bu sefer durum farklıydı. Jason aklındaki bu akıl almaz probleme kafa yormuş ilerlerken kaldırımdan büyük bir hızla gelen siyah bir araba aniden direksiyonu kırdı, caddeyi enlemesine geçti ve diğer kaldırıma çıktı. Neredeyse Jason’ı eziyordu. Adam hızlı bir fren yaparak durdu ve kafasını camdan dışarı çıkararak bağırdı: “Lanet olsun Harry, şemsiyeni unutmuşsun!” Jason’ın aklında bir anda bir ampül yandı adeta. Ne yapması gerektiğini biliyordu, ona bir tencere lazımdı. Onu neredeyse ezmekte olan sürücüye dönerek: “Haklısın dostum ama bu seferkini öncekilere say” dedi, ve koşar adım caddede bir logar kapağı aramaya başladı. İlk sapaktan sağa döndüğünde bulmuştu da. Logar kapağını tek bir hamlede yerinden çıkarıp arkasını çevirdi. Kapağın arkasına orta büyüklükte bir çelik tencere yapıştırılmıştı, kapaksızdı. Derhal tencereyi söktü, acele etmesi gerekiyordu. Yolun tam ortasında duran, yarısı gidiş şeridinde diğer yarısı karşı şeritte duran taksiye el etti. Taksici derhal efendim dedi ve gazladı, caddeyi iki tur attıktan sonra Jason’ın yanında durdu. Jason arka kapıyı açtı ve tencereyi taksinin koltuğuna yerleştirdi. Taksiciye dönerek “bunu Stewart sokağındaki mavi şapkalı, siyah şemsiyeli beyfendiye götür, o ne yapacağını bilir” dedi. Taksici yine “derhal efendim” yanıtını verdi. Jason ekledi: “ama ne yaparsan yap, sakın öndeki aracı takip etme!” Jason taksiye binmeden kapıyı kapadı ve taksici patinaj çekip gazlayarak doğruca Stewart sokağına doğru yola koyuldu. Jason büyük bir iş başarmış gibi hissederek rahatladı. Ama henüz görev tamamlanmamıştı. Yakınlardan bir çöp bidonu buldu, cebinden çıkardığı poşetin içine cam doldurdu ve poşeti yere çarparak içindekileri kırdı. Daha sonra gömleğini çıkartarak kafasına bağladı. Elindeki poşeti şıngırdatarak ve bağırarak evine doğru seke seke koşmaya başladı: “Kaiser ipimi çaldı! Kaiser ipimi çaldı!”

Yaklaşık yarım saat sonra taksici Stewart sokağına varmayı başarmıştı, üstelik birkaç papel fazla kazanmak için ara sokaklardan geçip yolu uzatmayı da ihmal etmemişti. Fakat sokağa vardığında bir an duraksadı. Sokaktaki herkes mavi şapkalı ve siyah şemsiyeliydi. Kaldırımlardan ve cadde içerisinden yavaş adımlarla ilerliyorlardı, fakat amaçsız gibi değil. Taksici birini seçmek zorundaydı, gözüne yaşlı, tıknaz, saçları seyrek ama sakalı gür olanını kestirdi. Tencereyi kapıp taksiden fırladığı gibi adamın yanına gitti. “Bu size gönderildi efendim, siz ne yapılacağını biliyormuşsunuz.” Adam durdu, sakalını sıvazladı ve tencereyi aldı. “Demek başladı…” diye söylendi sessizce. “Borcum ne kadar?”, taksici: “iki dolar elli sent, iki de yumurta var ama yumurtalar borcunuz olsun.” Pekala dedi mavi şapkalı olan ve cebinden hafif kalınca bir ip çıkardı, taksiciye verdi. Taksici memnuniyetle kabul ederek taksisine yöneldiğinde mavi şapkalı, siyah şemsiyeli, sakallı, saçları seyrek, tıknaz, yaşlı adam en yakındaki dükkandan içeri girmişti.

Jason eve döndüğünde bir şeylerin yolunda gitmediğini farketti. Evine izinsiz girilmişti. Giren hırsız mıydı, yoksa evlere gizlice girerek bozuk sifonları onaran o dehşet verici katil mi? Hemen sifonu kontrol etti, sifon hala çalışmıyordu. Rahatladı, mutfağa göz atmak istedi. Ocağın üzerinde taze demlenmiş bir çaydanlık buldu, suyu tıkır tıkır kaynıyordu. Çay demlendiğine göre yeterince uzağa gitmiş olabilirler diye düşündü. Eve girenler etrafı bir güzel toparlamış, üstelik çiçekleri bile sulamayı düşünmüşlerdi. Jason polise gitmeyi düşündü ama bunun riskli olduğunu farketti. En iyisinin yorganı kafaya çekip bir iki saat kestirmek olduğuna karar verdi ve yatak odasına yöneldi. Yatmadan önce taze demlenmiş çaydan bir bardak içmeyi de ihmal etmemişti.

O sıralarda şehrin doğu yakasında konuşlanmış bir kafenin bahçesinde kırmızı elbiseli, kahverengi saçlı, açık tenli ve güneş gözlükleriyle son derece çekici bir bayan oturuyordu. Masasında yarıya kadar içilmiş bol köpüklü bir kapiçino vardı, orta şekerliydi. Elinde ise Washington Post gazetesinin dört gün önceki baskısı duruyordu, cinayet haberlerini okuyordu kadın. Haberde şöyle diyordu: “Yaşlı kadın boğularak öldürüldü! 52. Cadde yakınlarında bir apartman dairesinde yaşayan 67 yaşındaki Sussana Detroit evinde elma yerken öldü. Polis şüpheli elmayı yakalamayı başardı ve derhal gözaltına aldı. Gözaltına alınan zanlı suçlamaları reddederek yaşlı kadının kendisini zorla yemek istediğini, yaptığı şeyin yalnızca kendisini savunmak olduğunu dile getirdi. Zanlının Pazartesi günü hakim karşısına çıkarılması planlanıyor.” Korkunç diye düşündü haberi okuyan kadın, “bu zamanda hala 52. Cadde civarında oturan var, oysa orada akşam 6’den sonra açık dükkan bile bulunamıyor ki…” Kahvesinden bir yudum daha aldı.

Akşam saatlerine yakın Jason kapı sesiyle küfrederek uyandı: “Lanet olsun Harry!” Kapı ardı ardına üç kez çalmıştı. Yataktan kalkarak doğruca kapıya gitti. Kapıyı açtığında kimse yoktu ama kapının önünde duran tencereyi gördü. Sağını ve solunu dikkatlice kontrol ederek tencereyi içeri aldı. Bu mavi şapkalı, siyah şemsiyeli, sakallı, tıknaz, seyrek saçlı ihtiyara gönderdiği tencereydi ama kapağı kapalıydı. Jason tencereyi içeri aldığı gibi ocağın üzerine koydu ve kapağını açtı. İçerisinde bir not vardı: “Gece 11’de güney köprüsünün altında ol. Şemsiyeni yanına almayı unutma. Bu arada, ben olsam burgu makarnayı tercih ederdim.” Jason hemen bir plan yaptı, planı oraya plansız gitmekti. Böylece Kaiser’i şaşırtabilir,  hatta onu altedebilirdi belki. Tencerenin içerisine su koydu ve altını yaktı, dolaptan bir paket makarna çıkardı, fakat paket kelebek makarnaydı. Bu Jason için oldukça zeki bir hareketti, hatta onun yan komşusu bay Patrick için bile…

Gece 11 sularında Jason güney köprüsünün ayağına gitti. Birinin ayağına kadar gitmek Jason’ın kanına dokunuyordu, bu köprü bile olsa. Etraf oldukça karanlıktı ve gökten deliler gibi yağmur boşanıyordu. Derken, silecekleri son hız çalışan eski bir araba yanaştı, içerisinden bir postacı çıktı ve Jason’a seslendi: “Jason Kirshoff sen misin?” Jeson merak içerisinde cevap verdi: “Evet?” Postacı: “Bu mektup size gönderilmiş, aslında sizi burada bulmayı bile beklemiyorduk. Mektup bundan tam 32 yıl önce bugün, bu saatte, tam burada size verilmek üzere postalanmış. Yıllardır postanede bekliyordu, hatta arkadaşlar arasında sizin burda olup olmayacağınıza dair iddiaya bile girmiştik. Bu arada, şurayı imzalayın.” Jason şaşkınlıkla mektubu aldı, yırtarak açtı. İçerisinde “Üzgünüm, gecikeceğim” yazıyordu. Heyecanla postacıya döndü: “Yaşıyor!” Postacı anlam veremiyordu, “peki bu ne demek?” “Sussana Detroit yaşıyor! Hafif ishali varmış ama yaşıyor!” Jason heyecan içerisinde bağırıyor, havalara zıplıyordu. Postacı olanlara bir anlam veremedi. Arabasını orada bıraktı ve yürüyerek uzaklaştı. Yarım saat sonra mekana bir araba daha yanaştı. İçerisinden iki korumasıyla birlikte şık giyinimli elinde şemsiyesi olan orta yaşlı bir adam çıktı. Bu Kaiser’di, Jason’a dönerek “geciktin” dedi. “Elbette, başka ne bekliyordun ki, üstelik bu yağmurda” diye cevap verdi Jason ve devam etti:
– Lafı uzatmayalım, ipim nerde?
– Önce makarnayı görelim.
– Makarna arabada, ip nerde?
– İp cebimde, araba nerde?
– Araba burda, para nerde?
– Hangi para?
– Hangi araba?
– Mavi olan mı?
– Hayır, yeşil olan.
– Dur bir dakika… 3 dediğimde.
– Anlaştık.
Kaiser cebinden ipi çıkardı, eline aldı. Saymaya başladı:
– 12, 11, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3! Şimdi!
Kaiser ipi yere attı ve arabaya doğru koşmaya başladı, Jason ise Kaiser’in yere attığı ipe doğru koşuyordu bir anda kafa kafaya çarpıştılar. Jason’ın kaşı yarılmış, ondan daha uzun olan Kaiser’in ise burnu kırılmıştı. İkisi de çamur içerisinde yerden kalkarken uzaktan bir kadın silüeti belirdi. Kırmızı elbisesi ışıl ışıl parlıyordu. Topuklu ayakkabılarını yere vura vura hızlı ve seksi adımlarla yaklaştı. Gelen kafede oturup gazetesini okuyan o çekici kadındı. Şemsiyesinden dolayı Jason ve Kaiser kadının yüzünü önce görememişti. Kadın onlara iyice yaklaşınca şemsiyesini kenara çekip yüzünü göstererek: “Beyler, lütfen…” dedi, ve eğilerek ipi aldı. Ardından Kaiser’in korumalarına döndü ve yeniden “Beyler, lütfen…” dedi. Korumalar Jason ve Kaiser’in şaşkınlığı içerisinde kadını takip etti, ve kadın iki korumayla birlikte yeşil arabaya bindi. Direksiyona korumalardan biri geçmişti. Arabayı çalıştırdılar ve mekandan uzaklaştılar. Jason ve Kaiser yağmur altında sırılsıklam kalakalmıştı. Üstelik üstleri başları da kan içerisindeydi. Kaiser bağırdı: “Lanet olası Harry!” Jason merak içerisinde Kaiser’e dönerek: “Hey dostum, bu arada, bu Harry de kim?”
Kaiser: “Bilmiyorum.”

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*